Ana Sayfa

“Yine aynı yere döndüm.” Travma ve iyileşme sürecinde, kişisel bir dönüşüm yolculuğunda ya da yalnızca kendinizle daha barışık olmaya çalışırken bu cümleyi içinizden kaç kez geçirdiniz? Haftalarca üzerinde çalıştığınız bir duygu, tam da geride kaldığını düşündüğünüz bir anda yeniden karşınıza…

Bir toplantıda söz almak istiyorsunuz. Biliyorsunuz ne söyleyeceğinizi, hazırsınız. Ama tam o anda sesiniz titriyor, zihniniz boşalıyor, kalbiniz hızlanıyor. Sonra kendinize soruyorsunuz: “Neden böyle oldu?” Ya da tam tersi. Çok önemli bir şey oluyor, harekete geçmeniz gerekiyor. Ama yapamıyorsunuz. Donup…

Küçük bir şey oluyor. Gerçekten küçük. Birileri sizi yanlış anlıyor, bir e-posta beklediğiniz gibi gelmiyor, trafik beklenenden uzun sürüyor. Ve siz kendinizi saatler sonra hâlâ o anın içinde buluyorsunuz. Öfke, kaygı ya da tuhaf bir uyuşukluk. Geçmiyor. “Bu kadar küçük…

Sabah kalktığınızda güne yorgun başlıyorsunuz. Gün boyunca rutini sürdürüyorsunuz ancak yaptıklarınız anlamlı gelmiyor. Kendinizi işinizi düzgün yapmaya motive etmeye çalışıyorsunuz. Ancak zamanla küçük şeyler tahammül edilemez hale geliyor. Geceleri uyuyorsunuz ama dinlenmiyorsunuz. “Tatile çıksam geçer” diyorsunuz. Ancak geçmiyor. Bu tablo…

“Nasılsın?” “İyiyim.” Kim bilir kaç kez söyledik bunu? Kaç kere gerçekten iyi olmadığımız halde, hiç düşünmeden, dönüp içimize bakmadan, adeta bu sorunun doğru cevabı buymuş gibi çıktı ağzımızdan? Belki o kadar çok söyledik ki artık kendi kendimize “Nasılım?” diye sorduğumuzda…